Psychoterapia dla osób współuzależnionych

Osoby, które zgłaszają się z problemem współuzależnienia doświadczają cierpienia i to ono każe im szukać sposobu na zmianę partnera/ partnerki, ojca/ matki, syna/córki, męża/ żony, szukać możliwości wpływu na ich funkcjonowanie. Wierzą, iż będą szczęśliwe jeśli on/ ona się zmienią. Nie uświadamiają sobie wtedy najczęściej dlaczego tak bardzo im na tym zależy, aby się zmienił, a zatem-nie uświadamiają sobie właściwej motywacji, która nimi kieruje, a dopiero w trakcie terapii będą to odkrywać. Celem terapii jest pogłębienie świadomości własnych uczuć, własnego przeżywania z jednoczesnym dostarczeniem wiedzy o sytuacji rodziny dysfunkcyjnej/najczęściej alkoholowej/oraz o istocie choroby, która jest chorobą całej rodziny.


Fazy pracy terapeutycznej z osobami współuzależnionymi:

  1. Pierwsza z nich to uzyskiwanie orientacji w swojej sytuacji życiowej, która obejmuje podstawowe zagadnienia z zakresu rozpoznawania i leczenia uzależnienia od alkoholu. Klient ma możliwość uzyskania wstępnej orientacji w swojej sytuacji życiowej, w związku z czym daje sobie prawo do tego, że może wprowadzać zmiany w związku, w rodzinie na lepsze, powoli rozpoznaje i nazywa swoje emocje. Z tego etapu wychodzi najczęściej ze zmianą myślenia o przyszłości, kwestionując irracjonalną nadzieję, na zmianę osoby uzależnionej i zaczyna myśleć, że niezależnie od tego, co on (uzależniony/ona) zrobi, może czuć się szczęśliwa.
  2. W drugiej fazie następuje rozpoznawanie swojego współuzależnienia i pracy, która ma doprowadzić do zmiany postępowania. Ważnym elementem, sprzyjającym złożonemu celowi, jest szczegółowa autodiagnoza relacji z osobą uzależnioną i destrukcyjnych schematów. Istotny cel tego etapu wyraża się w uzyskaniu wsparcia i przyzwoleniu sobie na ekspresję emocji (na pewnym poziomie), szczególnie jeśli chodzi o takie uczucia jak wstyd, poczucia winy i krzywdy, lęk, złość.
    Ten etap jest szczególny, ponieważ osoba współuzależniona zaczyna pracę nad przywracaniem nadziei, takiej która wskazuje na lepsze samopoczucie, a także na fakt, że jej dobrostan, w sferze psychicznej, nie jest zależny od zmian, w życiu osoby uzależnionej. Istotny obszar tej fazy zajmuje praca nad wątpliwościami i błędnymi przekonaniami na temat własnych praw, gdy ujawniają wątpliwości, czy osoba współuzależniona ma prawo dbania o siebie, chodzenia do terapeuty, przeciwstawiania się, zgłaszania osoby uzależnionej na leczenie, zgłaszania przemocy, itp. Wątpliwości te biorą się z głębokich przekonań na swój temat, ale mimo to, że ten etap pracy jeszcze będzie pogłębiany w przyszłości, to trzeba się tymi kwestiami zająć „już”, ponieważ destrukcja zawarta w tych przekonaniach uniemożliwić może kontynuowanie pracy. Na tym etapie niektóre osoby rezygnują z terapii, ponieważ prezentują wiele przekonań, które przede wszystkim uniemożliwiają sięganie po pomoc, co wyraża się np. w następujących twierdzeniach: ”nie kala się własnego gniazda”, ”brudy trzeba prać w swoim własnym domu” itp. Kiedy klient/klientka odchodzi, nie pozwalając sobie na zakwestionowanie tego myślenia, najprawdopodobniej nadal będzie postępować zgodnie z tym przekonaniem, pogłębiając swoje cierpienie. Na tym etapie istotna jest nauka rozpoznawania niszczących reakcji, jakie ma osoba współuzależniona w efekcie destrukcyjnych objawów osoby uzależnionej. Etap ten jest wstępem do kolejnego stopnia psychoterapii mianowicie: uczenia nowych możliwości, które są potrzebne w danej sytuacji-najczęściej jest to po zakończeniu tego etapu pracy.
  3. Trzecia faza to poznawanie siebie jako indywidualnej osoby, dotyczy zmiany przekonań, uświadomienia sobie tego, co ich w tym współuzależnieniu trzyma(sztywne przekonania, silne nieprzyjemne emocje i niezaspokojone potrzeby). Podczas tego etapu następuje praca dotycząca rozpoznawania przekonań/tzn. ”programu na życie” danej osoby, który poprzez swą destrukcyjność hamuje jej rozwój. Osoba współuzależniona posługuje się tymi przekonaniami w sposób nieświadomy, nie wiedząc, że posiadanie tego rodzaju nawyków myślowych zaczerpniętych z najbliższego otoczenia w dzieciństwie (głównie matek) gubi je i jest źródłem cierpienia.
  4. Ostatnia faza, czwarta, to praca terapeutyczna nad osobistymi problemami emocjonalnymi, które są konsekwencją współuzależnienia, to znaczy nad poczuciem krzywdy, poczuciem winy, poczuciem własnej wartości, wstydem, tendencjami autodestrukcyjnymi, lękiem, złością. Ważne jest aby odróżnić tu, które problemy emocjonalne wzięły się z wcześniejszych faz życia klienta/ klientki, czyli problemy z dzieciństwa, dorastania, wcześniejszych związków, a które są konsekwencją wielu lat życia w stresie z osobą uzależnioną.

 

Nasza strona używa plików cookies wyłącznie w celu ułatwienia jej przeglądania!
Akceptuję Czytaj więcej